Uzun süreli uzay yolculukları, astronotların sağlığını tehdit eden pek çok zorlukla birlikte, tıbbın geleceğine ışık tutacak fırsatları da beraberinde getiriyor. Bilim insanları, yerçekimsiz ortamın insan kalbi üzerindeki olumsuz etkilerini yıllardır araştırıyor. Ancak, Cedars-Sinai Hastanesi’nden bir ekip, son çalışmalarında bu durumun sadece bir yüzünü ortaya koydu. Kök hücreler kullanılarak üretilen ve “mini kalp” olarak adlandırılan yapılar, uzay ortamında dünya üzerindeki laboratuvar koşullarına göre çok daha verimli bir şekilde gelişim gösteriyor.
Yer yüzündeki laboratuvarlarda kalp dokusu üretmek, yerçekimiyle başa çıkmak için sürekli bir mücadele gerektiriyor. Araştırmacılar, hücreleri havada tutmak için dönen biyoreaktörler kullanmalarına rağmen, bu cihazların oluşturduğu mekanik sarsıntılar, hassas dokulara zarar verebiliyor. Ancak Uluslararası Uzay İstasyonu’nda durum farklı. Dış baskı veya fiziksel zorlamadan uzak bir ortamda gelişen kalp organoidleri, doğal bir serbestlik içinde büyüyor. Arun Sharma liderliğindeki araştırma ekibi, uzayda üretilen doku miktarındaki artışın olağanüstü olduğunu ve bu yeni yöntemlerin seri üretimde standart belirleyebileceğini ifade ediyor.
Uzayda yetişen bu dayanıklı dokular, gelecekte organ nakli bekleyen milyonlarca hasta için hayati bir kaynak haline gelebilir. Kalp kası, kendini onarma yeteneğine sahip olmadığından, dışarıdan sağlıklı doku yamalarına ihtiyaç duyar. Uzayda yerçekimi etkisi olmadan şekillenen bu dokular, dünyaya geri getirildiğinde daha kalın ve dayanıklı bir yapı sergiliyor. Ağustos ayında gerçekleştirilecek yeni SpaceX görevi ile daha kapsamlı testler yapılması planlanırken, bu teknolojinin öncelikli olarak yeni geliştirilen ilaçların test edilmesinde kullanılması hedefleniyor.
